شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15037

به چون تو محتشمی بیبها سخن ندهم / بده ز لعل شکربار قند و بستان دُر 

دلدار من جاندار من شمشاد خوشرفتار من / چون دیده دُربار من لعلش گهربار آمده 

از کف تو ای قمر باغ دهان پر شکر / وز کف تو بی خبر با همه برگ و نوا 

باغ سلام میکند ، سرو قیام میکند / سبزه پیاده میرود، غنچه سوار میرسد 

چنان بماندم در دست روزگار و جهان / که تیغ تافته در دست مرد ‌آهنگر

آفتاب روی او در مه چو بنماید جمال / ماه  ما بر آفتاب روی او حایل شود

هر که مفتون سر زلف سخن شد، داند / که دل صائب از اندیشه چرا خون گردید

موی تو بر روی تو شامی است بر رخسار صبح / روی تو در موی تو صبحی است در آغوش شام

الف _ ج _ د / ب _ و _ ه_

ب _ و _ د / ه_ _ الف _ ج

الف _ ج _ و / ب _ د _ ه_

الف _ ه_ _ ب / ج _ د _ و

به نرگس گل و ارغوان را بشست/ که بیمار بُد نرگس و گل درست (استعاره از چشم)

سرو بالای تو گر سوی چمن بخرامد / به تگ پا، گرو از سرو خرامان ببرد (استعاره از قد)

از چشم ستاره بار خون افشانم / گر چشم بود ستاره را، خون گرید (استعاره از اشک)

دل پاک آینۀ روی خداست / این چنین آینه  زنگار نداشت (استعاره از دل)