شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 11591

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه / سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای / نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود

فصل گل ‌گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت / گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

روز محشر که سر از خاک لحد بردارند / هر کسی روی به سویی کند و من سویت

در ازل پرتو حُسنت به تجلی دم زد / عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

از تو به که نالم که دگر داور نیست / وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

زبان خامه ندارد سر بیان فراق / و گرنه شرح دهم با تو داستان فراق

درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواست / که خاک باز کشیده است مفرش دیبا