شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه

مفهوم کنایی کدام عبارت در مقابل آن نادرست است؟

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه / شوم سرمست و طوطی را بخایم (شیرین‌سخنی)

و آن‌که از دست خود خلاص نیافت / در ره عشق پای‌بست برفت (گرفتاری)

صبح شد در عرصه گردون مگو خندان سفید / کف به لب آورده است این بُختی کوهان سفید (بیماری)

به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن / امل کام جهانی را به این مسواک می‌مالد (تحمل سختی‌ها)

در کدام گزینه همه آرایه‌های «کنایه، ‌تشبیه و تشخیص» وجود دارد؟

تا شدم حلقه‌به‌گوش در میخانه عشق / هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

دلم شکستی و رفتی، خلاف شرط مودّت / به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی

می‌خورد خون دلم مردمک دیده سزاست / که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم

پاک ‌کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک / ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم

در کدام بیت آرایه‌های تشبیه، کنایه و تضاد وجود دارد؟

به طرف بوستان هرکس به یاد چشم میگونش / مدام ار می نمی‌نوشد قدح بر کف چرا دارد؟

برآنم که ابر گرینده از این پس پیش اشک من / حدیث چشم سیل افشان نراند گر حیا دارد

شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود / که مجلس با وجود او بهشت جاودانی بود

دلی کز خرمن شادی نشد یک دانه‌اش حاصل / چنین در دام غم تا کی به بوی دانه بنشیند

در کدام گزینه، کنایه بیشتری وجود دارد؟

ای غنچهٔ خندان چرا خون در دل ما می‌کنی / خاری به خود می‌بندی و ما را ز سر وا می‌کنی

تا که خود بشناختند از راه چاه / چاه‌ها کندند مردم را به راه

در این سرای بی‌کسی کسی به در نمی‌زند / به دشت پرملال ما پرنده پر نمی‌زند

کسی کاو هوای فریدون کند / سر از بند ضحاک بیرون کند

در کدام بیت، آرایه‌ی «کنایه» به کار نرفته است؟

ریزش باران چو ز حد برفزود/ شد همه‌جا مایه‌ی طغیان رود

چنین است رسم سرای درشت/ گهی پشت بر زین و گه زین به پشت

چو بشنید بیچاره بگریست زار/ که ای خواجه دستم ز دامن بدار

از مکافات عمل غافل مشو/ گندم از گندم بروید جو ز جو

شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16539