شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10401

شاد و بی‌غم بزی که شادی و غم               زود آیند و زود می‌گذرند

برخیز و مخور غم جهان گذران               بنشین و دمی به شادمانی گذران

عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم               دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است               بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

مضاف‌الیه ، مسند ، مسند
 

مضاف‌الیه ، مسند ، معطوف
 

نهاد ، قید ، قید
 

نهاد ، قید ، معطوف
 

حال چوگان، چون نمی‌دانی که چیست / ای نصیحت‌گو به ترک گوی گوی

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال / خطا نگر که دل امّید در وفای تو بست

حریف، عهد مودّت شکست و من نشکستم / خلیل، بیخ ارادت برید و من نبریدم

با پری‌رویان، به خلوت روی در روی آوری / خویش را دیوانه‌‌ سازی و پری‌خوانی کنی

به امیدی ز چمن دسته سنبل برخاست / که سر زلف دراز تو کند پامالش (کنایه / حسن تعلیل)

بی تو اگر گل شکنم خار شود در کف من / ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم (تضاد / تشبیه)

 بسا خونا که شد بر خاک این دشت / سیاووشی نرست از زیر این طشت (تلمیح / جناس)

 ز حال آن بت بیگانه‌وش خبر پرسید / که باد می‌وزد و بوی آشنا دارد (استعاره / ایهام)

دست از طلب کشیدم تا طفل شیرخوار                           با دست بسته رزق خود را از گاهواره یافت

بخور تا توانی به بازوی خویش                                        که سعیت بود در ترازوی خویش

ز دانایی چو دم زد رزق را از محض دانایی                          ز سعی خویش می‌داند زهی انسان و کفرانش

ما را به سعی اکنون روزی نشد                                        ای نان جو دریغا، ران رنج‌ها ضایع