شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 6351

تو مردی دبیری یکی چاره ساز

دلم را در غمت کردم ز هر ویرانه ویران تر

عود می سوزند یا گل می‌دمد در بوستان

به کشتن می‌کند گویی اشارت

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد/ ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند/ نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

چرخ ار نگردد گرد دل از بیخ و اصلش برکنم / گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم

نگر نشمری ای برادر، گزافه/ به دانش دبیریّ و نه شاعری را

را رَم از اس / دی دَ مَز گل

را رَ مَز اس / دی دَم از گل

را رَ مَز اس / دی دَ مَز گل

را رَم از اس / دی دَم از گل

قوّت شاعری من سحر از فرط ملال : قو وَ تِ شا/ عِ رِیِ من/ سَحَر از / فَر طِ مَ لال

الغیاث از جور خوبان الغیاث: ال غِ یا ثز/ جُو رِ خو با/ نل غِ یاث

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت: بِ طا عت/ قر بِ ای زد/ می تَ وان/ یافت

برو زاهدا خرده بر ما مگیر: بُ رُ زا ه_ ِ / دا خر دِ بر / ما مَ گیر

حلال است رفتن به صحرا ولیک

آن که بمیرد به سر کوی یار

که دست صبر برپیچید و بشکست

آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت