شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 14375

هیچ رازی بحر را صائب ز ما پوشیده نیست/ از صفا آیینه سیماییم ما همچون حباب

کلیم توبه اگر می‌کنی بیا وقت است/ ز توبه، توبه کن اکنون که موسم گل شد

در بیان حال خود وحشی سخن سربسته گفت/ نکته‌دان داند که هر کس محرم این راز نیست

محتشم زد چو گدایان در دریوزه عام/تا به این پی نتوان برد که او سائل کیست

عین‌الحیات _ بدایع‌الوقایع

هفت اقلیم _ تذکره شاه طهماسب

عالم‌آرای صفوی _ جامع عباسی

مجالس‌المومنین _ هفت اقلیم

شاهان صفوی نقش عمده‌ای در ترویج زبان ترکی در ایران داشتند.

شاهان گورکانی هند، همگی به فارسی سخن می‌گفتند.

رفاه نسبی به وجود آمده در قرن دهم، امکان پرداختن به ادبیات را برای عامه فراهم کرد.

بها ندادن به شعر ستایشی در عصر صفوی، موجب راهی شدن شاعران مدیحه‌سرا به هند شد.

سروده‌های شاعران این عصر همراه با مضامین پند و اندرز، توصیف و بیان امور طبیعی و تبدیل موضوعات کهن به نو بود.

بها ندادن دربار ایران به شعر ستایشی موجب شد بسیاری از شاعران فقط برای حفظ اندیشه‌های خود به هند مهاجرت کنند.

رفاه اقتصادی و آبادانی شهرها در این عصر، موجب پرداختن مردم به امور فرهنگی از جمله ادبیات شد.

با آشنایی ایرانیان با اروپا، مراکزی مانند قهوه‌خانه دایر شد و شاعران در آن جا به مناظره و مشاعره و نقد آثار یکدیگر می‌پرداختند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود و اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران به طور کلی و وضع ادبیات نیز، به تبع آن، آشفته بود.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبۀ سیاسی و اجتماعی یافته است. 

آشنایی با تفکرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

زبان فارسی که در شبه قاره هند استحکام و استقرار لازم را به‌دست آورده بود، همه‌گیر و رسمی شد.