شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12799

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است/ از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

منم ابر و تویی گلبن که می‌خندی چو می‌گریم/ تویی مهر و منم اختر که می‌میرم چو می‌آیی

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار/ تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم/ وز سفرۀ رنگین فلک لقمه نگیریم

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود / کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است / در بند سر زلف نگاری بوده است

زنگ اندُه گوهر عمرم بخورد / چون کنم کاندُه زدایی مانده نیست

قانع به یک استخوان چو کرکس بودن / به زان که طفیل خوان ناکس بودن

گر از جفای تو روزی دلم بیازارد / کمند شوق کشانم به صلح باز آرد

تو پادشاهی گر چشم پاسبان هر شب / به خواب درنرود پادشا چه غم دارد؟

یکی به سمع رضا گوش دل به سعدی دار/ که سوز عشق سخن‌های دلنواز آرد

تویی که گر بخرامد درخت قامت تو / ز رشک سرو روان را به اهتزاز آرد