شرکت در آزمون آنلاین فلسفه 1 - درس 8: نگاهی به تاریخچۀ معرفت | آزمون شماره 6844

هیچ نقشی در شناسایی ندارند.

به ندرت به امور پایدار تعلق می‌یابند.

حقیقت چیزها را چنان‌که هست، نشان نمی‌دهند. 

آن‌طور که پروتاگوراس می‌گفت، خطاپذیر نیستند.

نسبی‌گرایان بر این باورند که هر فرد متناسب با ویژگی‌های خود درباره امور به شناختی می‌رسد که با شناخت افراد دیگر متفاوت است.

نسبی‌گرایی در علوم تجربی به تدریج به حوزه‌هایی مانند انسان‌شناسی و اخلاق راه یافت و به نسبی‌گرایی در هویت انسان، انجامید.

یکی از مشکلات توجه محض به مسئله تجربه این بود که تجربه نمی‌توانست درباره نیاز جهان به مبدأ و خدا و این قبیل مسائل اظهار نظر کند.

بی‌مهری به تفکر عقلی باعث شد مسائلی مانند خطای تجربه، قطعیت احکام تجربی را از بین ببرد.

سوفسطائیان معتقد بودند حواس هر کس از یک واقعیت بیرونی خبر می دهد خواه یکسان گزارش دهد یا متفاوت.

افلاطون شناخت حسی را برتر از شناخت عقلی می‌دانست.

ارسطو قائل به اعتبار شناخت حسی بود و توانایی عقل را در کشف و اثبات امور ماورای حس باور داشت.

در دوره پیش از سقراط معرفت شناسی شاخه‌ای مستقل بوده و مسئله مهم آن میزان انطباق شناخت با واقعیت بود.

یکی از مهم‌ترین دیدگاه‌هایی که در میان تجربه‌گرایان بروز کرد، «پوزیتیویسم» بود.

اثبات‌گراها، معتقد بودند که اصولاً آن دسته از مفاهیم و گزاره‌ها که تجربه‌پذیر نیستند، بی‌معنا هستند.

پوزیتیویسم‌ها معتقد بودند مفاهیمی مثل خدا، اختیار، نفس و روح اصولاً قابل بررسی علمی نیستند.

اثبات‌گراها، تنها راه رسیدن به شناخت و معرفت را تجربه توأم با عقل می‌دانستند.