شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16894

هم‌چون درخت بادیه سعدی به برق شوق / سوزان و میوه سخنش همچنان تر است

چون بیان می‌کند از عشق حدیثی خواجو / همه اجزای وجودش به سخن می‌آید

مرا سخن به نهایت رسید و فکر به پایان / هنوز وصف جمالت نمی‌رسد به نهایت

دوستان عیب مگیرید و ملامت مکنید / کاین حدیثی است که از وی نتوان بازآمد

مرا رازی است اندر دل به خون دیده پرورده / ولیکن با که گویم راز چون محرم نمی‌بینم

خون شد دل خسرو از نگه‌داشتن راز / چون هیچ‌کسی محرم اسرار ندارم

سخن را روی با صاحب‌دلان است / نگویند از حرم الا به محرم

جان و دل را طاقت آن جوش نیست / با که گویم در جهان، یک گوش نیست

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو                                                    چه دهی وسوسه دیدم هنری نیست تو را

عذری بنه اوّل که تو درویشی و او را                                                   در مملکت حسن سرِ تاجوری بود

مگر که سر بدهم ور نه من ز سر ننهم                                                      امید وصل در این ره چو پای بنهادم

مشک با حلقة مویت سر سودا دارد                                                    کج خیالی است مگر مشک ختا را سوداست