شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26186

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

حلقۀ پیر مغان از ازلم در گوش است

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه

برو ای زاهد خودبین که ز چشم من و تو

با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را 

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

دوستان در پرده می‌گویم سخن

آن‌جا که باید دل به دریا زد همین‌جاست

باده ده آن یارِ قدح باره را / یارِ ترش‌روی شکر‌پاره را

زهی سرچشمه‌ای کز فرّ جوشش / بجوشد هر دمی از عین جان، آب

بنشسته‌ام من بر درت تا بو که برجوشد وفا / باشد که بگشایی دری گویی که برخیز اندرآ

در این سرای بی‌کسی کسی به در نمی‌زند / به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی‌زند

صبوحی را سگ دربان خود خواند آن پری از مهر: صَ / بو / حی / را / سَ / گِ / در / با / نِ / خُد / خان / دان / پَ / ری / از / مهر

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست: دل / تن / گَ / مو / با / هیچ / کَ / سَم / مِی / لِ‌ / سُ / خَن / نیست

تو را با غیر می‌بینم صدایم در نمی‌آید: تُ / را / با / غیر / می / بی / نم / صِ / دا / یم / در / نِ‌/ می / آ / ید

بوی گیسویی مرا دیوانه کرد: بو / یِ / گی / سو / یی / مَ / را / دی / وا / نِ / کرد