شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 1615

بر سر کوی غمش، بی سر و پا باید رفت / گاه با خویش و گه از خویش جدا، باید رفت

ای آسمان چو دور ندیمانش دیده‌ای / در دور خویش شکل مدور گرفته‌ای

دیوان حافظی تو و دیوانهی تو من/ اما پری به دیدن دیوان نیامدی

نسیم باد صبا جان من فدای تو باد/ بیا گرم خبری زان نگار می‌خواهی

غم جمله نصیب چرخ خم بایستی / یا با غم من صبر بهم بایستی

غلام قدت سرو آزاد باد / پريشانى زلفت از باد باد

گر مر او را این نظر بودی مدام /  چون ندیدی زیر مشتی خاک دام؟

مهر جانان چون روان اندر تن من شد روان / از تنم بیرون نیاید مهر او جز با روان

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من / داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

گر چین سر زلف تو مشاطه گشاید / عطار به یک جو نخرد نافهٔ چین را

ایا غزالِ سرای و غزلسرای بدیع / بگیر چنگ به چنگ اندر و غزل بسرای

بیا و برگ سفر ساز و زاد ره برگیر / که عاقبت برود هر که او ز مادر زاد

مرا به علت بیگانگی ز خویش مران / که دوستان وفادار بهتر از خویشند

این چه ژاژست این چه کفرست و فشار / پنبه‌ای اندر دهان خود فشار

ای مهر تو در دل‌ها وی مهر تو بر لب‌ها / وی شور تو در سرها وی سر تو در جان‌ها

مکن تا توانی دل خلق ریش / وگر می‌کنی می‌کنی بیخ خویش

پسر را نشاندند پیران ده / که مهرت بر او نیست مهرش بده 

ای گدایان خرابات خدا یار شماست / چشم انعام مدارید ز انعامی چند

نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همت من زین بلند جای

هیچ یادم نرود این معنی / که مرا مادر من نادان زاد