شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27102

جوع رزق جان خاصان خداست / کی زبون هم‌چو تو گیج گداست

او همی گوید که امر و نهی لاست / اختیاری نیست، این جمله خطاست

ما محبّ جان روح‌افزای تو / ساجدان مخلص بابای تو

چون مگس در دوغ ما افتاده‌ای / تو نی‌ای مست ای مگس! تو باده‌ای

 ابر آذاری چمن ها را پر از حورا کند / باغ پر گلبن کند، گلبن پر از دیبا کند: «ا»

الا یا خیمگی خیمه فروهل / که پیشاهنگ بیرون شد ز منزل: «- ِل»

ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن / جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن:«-َ ن»

آمد شب و از خواب مرا رنج و عذابست / ای دوست بیار آنچه مرا داروی خوابست: «- َست»

با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار دارد؟           آ ن‌ جا که دردت آمد درمان چه کار دارد؟

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا             از بلای عشق او روزی امانستی مرا

با درد تو کس منّت مرهم نپذیرد                با وصل تو کس ملکت عالم نپذیرد

تو را نازی است اندر سر که عالم برنمی‌تابد          مرا دردی است اندر دل که مرهم برنمی‌تابد

سپه را تو باش این زمان پیشرو                    تویی کینه خواه جهاندار نو (قاعدة ۱)

ناقه جسم دلی را بنده باش                          تاشوی با روح صالح خواجهتاش (ذوقافیتین) 

دوش از در میخانه کشیدند به دوشم             تا روز جزا مست ز کیفیت دوشم (ش: حرف روی) 

خدایا مقصربه کار آمدیم                              تهی دست و امیدوار آمدیم ((يم) حروف الحاقی)