شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16015

سه

شش

چهار

پنج

در مغیلان‌گاه عشقت خستگان درد را / زخم هر خار مغیلان مرهم و درمان شده

ای درد توام درمان در بستر ناکامی / و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی

درد تو مرا ‌آورد بالین سرانجامی / ای درد توام درمان در بستر ناکامی

در عشق هیچ درد چو درد حبیب نیست / درمان درد عشق به دست طبیب نیست

چه رسوایی است با مستوری اسرار محبّت را                                                                                        که چندانی که می‌سازند پنهان، می‌شود پیدا

گرد غربت ز رخش بحر کند پاک آخر                                                                                                     هر که در راه طلب گرد چو سیلاب خورد

به ‌صورت از نظر ما اگرچه محجوب است                                                                                                           همیشه در نظر خاطر مرفّه ماست

داشت باران، طمع از کاغذ ابری صائب                                                                                                   از لعیمان جهان آن‌که سخاوت می‌خواست

یکی از دوستان مخلص را / مگر آواز من رسید به گوش

گفتم این شرط آدمیت نیست / مرغ تسبیح‌گوی و ما خاموش

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در‌ کارند / تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری

همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار / شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری

روشن دلان خوش آمد شاهان نگفته‌اند / آیینه عیب‌پوش سکندر نمی‌شود

با من دلشده گر یار نسازد چه کنم / دل غمگین مرا گر ننوازد چه کنم؟

روشنی طلعت تو ماه ندارد / پیش تو گل رونق گیاه ندارد

بشنو از نی چون حکایت می‌کند / وز جدایی‌ها شکایت می‌کند