شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 22234

 با زمانی دیگر انداز ای که پندم می دهی / کاین زمانم گوش بر چنگ است و دل در چنگ نیست 

سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌گوید / ترک من پرده برانداز که هندوی توام

بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ / در معرضی که تخت سلیمان رود به باد

سعدی که داد وصف همه نیکوان به داد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش

به عاشقان نظری کن به شکر این نعمت / که من غلام مطیعم تو پادشاه مطاع

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد/ دل رمیده ما را انیس و مونس شد

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو / ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

 به جای می سرخ کین آوریم / کمند نبرد و کمین آوریم

ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند / امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش

نه من از پرده تقوا به در افتادم و بس / پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

پیش رویت دگران صورت بر دیوارند / نه چنین صورت و معنی که تو داری، دارند

روی جانان طلبی آینه را قابل ساز / ورنه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

کاربردهای تاریخی دستور: مانند «یکی طشت» و «همی‌گفت» / کمی و سادگی آرایه‌های ادبی

ترکیب‌سازی، مانند: شولیده دستار، خدابینی / وجود واژگان کهن؛ مانند: «دستار» و «شولیده»

شبکه معنایی: دستار، موی، کف، دست، روی / ( واژه‌های سرا، سر) و (آتشم، کشم) و (موی، روی) جناس دارند.

«در خود نگاه نکردن» کنایه است. / نتیجه‌گیری پایانی، مفهومی ذهنی و معنوی است.

تا قبای تو بر اندام تو دیدم، ز حسد / خار شد هر سر مویی، که بر اندام من است

 گردن نهم به خدمت و گوشت کنم به قول / تا خاطرم معلق آن گوش و گردن است

 زهره بر چنگ این نوا می‌زد / کان قمر عاقبت به چنگ آمد

 بر کن ز بن این بنا که باید / از ریشه بنای ظلم برکند