شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 9: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 9905

اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود / خروش و مستی ما بر دوام خواهد بود

چو فرهاد از جهان بیرون به تلخی می‌رود سعدی / ولیکن شور شیرینش بماند تا جهان باشد

من که در مصر چو یعقوب عزیزم دارند / چه نشینم ز پی یوسف کنعان بروم

نه من بر آن گل عارض غزل‌سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

کسی که وسعت او در جهان نمی‌گنجد / به خانه دل من آمده‌ست مهمانی (تشبیه _ تناقض)

در کنج دماغم مطلب جای نصیحت / کاین گوشه پر از زمزمه چنگ و رباب است (ایهام تناسب _ مراعات نظیر)

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است / ببین که در طلبت حال مردمان چون است (جناس ناقص _ ایهام)

صبا ای کاش می‌گفتی بدان آهوی مشکین‌مو / که بعد از رام گردیدن خطاکاری است رم‌کردن (تضاد _ ایهام)

ای نغمة خوشت دم داوود را شعار  /  وی عندلیب را نفست کرده شرمسار

  بر بناگوش تو خال حبشی هرکه بدید /  گفت بر گوشة خورشید نشسته است بلال

بشنو که دم تیشه چه خوش گفت به فرهاد  /  رفتن ز سر کوی وفا زنده محال است

هرکه از مروه صفا می‌طلبد گو به صبوح  /  بادة صاف طلب دار و صفا باز گذار