شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 14081

اگر مرده مسکین زبان داشتی / به فریاد و زاری فغان داشتی

شب است و چشم‌به‌راه ستارۀ سحرم / که تا سپیده‌دم امشب ستاره می‌شمرم 

چرا بی‌هوا سرد شد باد / چرا از دهن حرف‌های من افتاد؟

از پای فتادیم چو آمد غم هجران / در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

نمی‌آید به چشم از پرتوی دل داغ‌های من / ستاره روز روشن چون شود از آسمان پیدا (کنایه _ استعاره‌ی مکنیه)

ای گل به نازکی بنشین بر سریر حسن / کز حسن طلعت تو جهان رنگ و بو گرفت (تشبیه _ تشخیص)

لعل حیات بخشت صدبار ریخت خونم / گویی به بخت من شد آب حیات قاتل (استعاره‌ی مصرحه _ کنایه)

دلم تا وا شود چین از جبین بگشا و ساغر کش / مرا امروز باغ دلگشا گردی چه خواهد شد (تشبیه بلیغ _ مجاز)