شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17247

مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت که مردنی چنان غبطه بزرگ زندگانی شد

شفق ، آیینه دار نجابتت و فلق ، محرابی که تو در آن ، نماز صبح شهادت گزارده ای .

درختان را دوست دارم که به احترام تو قیام کرده اند.

چندان تناوری و بلند که به هنگام تماشا کلاه از سر کودک عقل می افتد.

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

گر به داغ غربت ما دل نسوزد سنگ را

بد اندیش او را درون شاد گشت

به نام آن‌که جان را فکرت آموخت

تا نمی در جویبار همت سرشار هست / کی کند صائب گدایی از در دل‌ها شراب              کند

دل منوّر کن گرت تسخیر عالم آرزوست / کز دل روشن بود حکم روان آفتاب       است  

در حشر چشم‌بسته سر از خاک برکند / این‌جا کسی که صاحب دیدش نمی‌کنند                نمی‌کنند

صائب سخن از مهر همان به که نگوید / هر کس که به دل‌ها اثر از کینه گذارد          گذارد