شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15646

اگر مرده مسکین زبان داشتی / به فریاد و زاری فغان داشتی

شب است و چشم‌به‌راه ستارۀ سحرم / که تا سپیده‌دم امشب ستاره می‌شمرم 

چرا بی‌هوا سرد شد باد / چرا از دهن حرف‌های من افتاد؟

از پای فتادیم چو آمد غم هجران / در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

یکایک از او بخت برگشته شد / به دست یکی بنده بر کشته شد 

خداوندا به حق هشت و چارت / ز مو بگذر شتر دیدی ندیدی 

نصیحت همه عالم چو باد در قفس است / به گوش مردم نادان، چو آب در غربال 

درآن اجاق کهن آتشی نمی‌سوزد / در آن اتاق تهی پر نمی‌زند مگسی

چشم عیارت به قصد خون خلقی دم به دم / تیغ‌های تیر مژگان را به هم برمی‌زند (استعاره، مجاز)

نی حریف هر که از یاری برید / پرده‌هایش پرده‌های ما درید (کنایه، استعاره)

بسا روز دولت چو روشن چراغ / که ظلم شب آساش تاری کند (مجاز، تشبیه)

گویی بت من چون ز شبستان به درآید / حوری است که از روضۀ رضوان به درآید (تشبیه، استعاره)