شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10105

ز پادشاه و گدا (فارقم/ فارغم) بحمدالله/گدای خاک در دوست پادشاه من است

در دشت روم خیمه زدیّ و (غریو/ قریو) کوس/تا دشت سند رفت و بیابان سیستان

شاه (قاضی/ غازی) خسرو گیتی‌ستان/آن که از شمشیر او خون می‌چکید

طرب‌سرای وزیر است ساقیا (مگزار/ مگذار)/که غیر جام می آن‌جا کند گران‌جانی

 آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست / چشم میگون لب خندان دل خرّم با اوست

روی خوب است و کمال هنر و دامن ‌پاک / لاجرم همّت پاکان دو عالم با اوست

خال‌ مشکین که بدان عارض گندمگون است / سرّ آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

 صیقل آینه حسن بود دیده پاک / روی گل تازه از آن است که شبنم با اوست

زنهار مخواه از جهان زنهار                                    کاین سفله به کس نداد زنهاری

او را خود التفات نبودی به صید من                        من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

سنگ دل را سرمه کن در آسیای رنج و درد                 دیده را زین سرمه بینا کن کمال این است و بس

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن                   من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

اگر عنقا ز بی‌برگی بمیرد / شکار از دست گنجشکان نگیرد

مکن باور که هرگز تر کند کام / ز آب جو نهنگ لجه آشام

عقاب آنجا که در پرواز باشد / کجا از صعوه صید انداز باشد

با عقاب تیز چنگ و با همای تیز پر / ابلهی باشد که رقاصی کند کبک دری

همه آنی همه حسنی همه لطفی همه ناز                 به چنان حسن و لطافت سزدت گر نازی

دلا گفتم غم خود خور که کار از دست شد بیرون      تو را غم خوردن است ای دل تو غمخواری چه می‌دانی

همه عزّی و جلالی همه علمی و یقینی                 همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی             تو نمایندة‌ فضلی تو سزاوار ثنایی