شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9602

دوش مرغی به سحر می نالید / عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یکی از دوستان مخلص را / مگر آواز من رسید به گوش

گفت باور نداشتم که تو را / بانگ مرغی کند چنین مدهوش

گفتم : این شرط آدمیت نیست / مرغ تسبیح گوی و من خموش

مرغ

رها                            

صحن                            

چشم
 

صورت بی‌صورت بی‌حدّ غیب / ز آینه دل تافت بر موسی ز جیب

از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام / وام خود خواهد ز من هر دم طلب‌کاری جدا

خموشی را چراغ عاریت در آستین دارد / به نور جبهه روشن‌ دار محراب عبادت را

دگر روز باز اتّفاق اوفتاد / که روزی‌رسان غوت روزش بداد