شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22639

از سیم به سر یکی کله‌‌خود / زآهن به میان یکی کمربند

با شیر سپهر بسته پیمان / با اختر سعد کرده پیوند

ای مشت زمین بر آسمان شو/ بر وی بنواز ضربتی چند

ای دیو سپید پای در بند / ای گنبد گیتی ای دماوند

عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم/ که تیغ ما به جز از نالهای و آهی نیست (کنایه-تشبیه)

غلام نرگس جماش آن سهی سروم/ که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست (استعاره-تشبیه بلیغ)

در نمیگیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست/ خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت (جناس-تلمیح)

از پای فتادیم چو آمد غم هجران/ در درد بمردیم چو از دست دوا رفت (واج آرایی-کنایه)

بدانگه که لوح آفرید و قلم/ بزد بر همه بودنی ها رقم

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد/ ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تا عشق تو درنوشت لوحم/ مانند قلم به سر دوانم

بخت بلندت یار و چشم بختت بیدار که به صحبت پیری افتادی. (حذف فعل به قرینه)

درختی در این وادی زیارت‌گاه است که مردمان به حاجت خواستن آن‌‌جا روند. (کاربرد حرف اضافه (به) در معنی «برای»)

روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای کریوه‌ای (تپه) سست مانده. (کاربرد فعل سوم شخص در معنای اول شخص)

پرسیدمش چگونه‌ای؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم. (آمدن «ب» بر سر فعل ماضی)