شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 15746

گر جان عاشق دم زند،آتش در این عالم زند/وین عالم بی اصل را چون ذره ها بر هم زند

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

هین سخن تازه بگو تا دو جهان زنده شود/وارهد از حد جهان بی حد و اندازه شود

لشکری را،چوپان

چند راهی،چوپان

لشکری را، مردم دار

چند راهی، مردمی

مگر تقویم یزدانی که طالع‌ها در او باشد / مگر دریای غفرانی کز او شویند زلّت‌ها

 سخن پیدا بود سعدی که حدّش تا کجا باشد / زبان درکش که منظورت ندارد حدّ زیبایی

بگو ای پیک مشتاقان بدان حضرت که مهجوری / سلامی گر نمی‌شاید جوابی هم نمی‌ارزد؟

 گر چه مه در عالم‌آرایی ز گیتی بر سر آمد / کی تواند شد مقابل با رخت از ناتمامی