شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16274

گرچه دانم که به جایی نبرد راه قریب/من به بوی سر آن زلف پریشان بروم 

سه بوسه کز دو لبت کرده ای وظیفه من/ اگر ادا نکنی غرض دار من باشی 

دلم خزانۀ اسرار بود و دست غزا /درش بست و کلیدش به دلستانی داد 

قَدَر سازِ وجود دهر می ساخت/ که بر عرش تو شد اقبال مقرون 

کجا سفینه صبرم از این میان به درافتد / چرا که بحر مودت نه ممکن است کرانش

بستگی در کار هر کس هست بگشاید به صبر / یک کلید است و هزاران قفل از آن وا می‌شود 

مر تو را هست به میل و شکیبایی هست / بنده را هست به تو میل و شکیبایی نیست 

تا نباید گشتنم گرد در کس چون کلید / بر در دل ز آرزو قفل شکیبایی زدم

من ایرانی‌ام آرمانم شهادت / تجلّی هستی است جان‌کندن من

به جمشید بر گوهر افشاندند / مر آن روز را روز نو خواندند

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

فلک در شگفتی ز عزم شماست / مَلَک، آفرین‌گوی رزم شماست

اخلاص در اعمال صفت عابدانست و صدق در احوال صفت عارفانست، عابد در آرزوی بهشت است و حور و قصور و عارف در بحر عیان غرقه نور، آن گه گفت: «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا» درجات آخرت برتر و تفاضل در آن جهان عظیم‌تر و بزرگوارتر.

عاقل را چهار ساعت بود که سعادت خویش در آن طلب کند، و روزگار خویش به آن بیاراید: ساعتی که در آن حساب خویش کند، و اعمال و احوال خود سنجد، و ساعتی که وی را در آن با حق رازی بود، و نیازی نماید، و ساعتی که در آن تدبیر معاش خویش بجای آرد، و ساعتی که در مناجات و بدانچه او را دادند از دنیا بیاساید.

الهی! اگر کسی تو را به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. ار کسی تو را به جستن یافت، من به گریختن یافتم. الهی! چون وجود تو پیش از طلب و طالب است، طالب از آن در طلب است که بی‌قراری بر او چیره است. عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست. حق دیده‌ور شد، و پرده عزّت به‌جاست.

ملک وی به ملک کس ماننده نیست، و کس را بر وی در آن حکم نیست، و آنچه کند در آفریده خود به حجّت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد که کسی کاری کند که آن کار آن کس را نرسد، و اللَّه را رسد هر چه کند به حجّت آفریدگاری و کردگاری و پادشاهی.