شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 3020

جنگ ننگ است در شریعت من / جز پی پاس دین و حفظ وطن

داد معشوقه به عاشق پیغام / که کند مادر تو با من جنگ

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید / قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی / دست خود ز جان شستم از برای آزادی

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

ایرج میرزا

ملک‌الشعرای بهار

عارف قزوینی

میرزا محمدصادق امیری