شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27315

بتا پای این ره نداری چه پویی / دلا جان آن بت ندانی چه گویی

 این چه رنگ است بر این گونه که آمیخته ای / این چه شور است که ناگاه برانگیخته ای

نصیحت به‌جای است اگر بشنوی / ضعیفان میفگن به کتف قوی

سوار نگون‌بخت بی ‌راه‌رو / پیاده برد زو به رفتن گرو

هرچه خواهندت بده مندیش از آن / داد یزدان را تو بیش از بیش دانش

گر در آبی نخل یا عرجون نمود / جز ز عکس نخله بیرون نبود

حرص، کور و احمق و نادان کند / مرگ را بر احمقان آسان کند

حال خونین‌دلان که گوید باز / وز فلک خون خم که جوید باز

ای فسانه، فسانه، فسانه / ای خدنگ تو را من نشانه / ای علاج دل، ای داروی درد / همره گریه‌های شبانه / با من سوخته در چه کاری / ای نشسته سر رهگذرها ... 

می‌درخشد غنچه همچون روی بخت! / باغ‌ها سرشار از لبخندشان، / دشت‌ها سرسبز از پیوندشان، / چشمه و باغ و چمن فرزندشان! ... 

از بر این بی‌هنر گردنده بی نور / هست نیما اسم یک پروانه مهجور / مانده از فصل بهاران دور / در خزان زرد غم جا می‌گزیند ...

من این‌جا بس دلم ‌تنگ است / و هر سازی که می‌بینم بد‌ آهنگ است / بیا ره توشه برداریم... / ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ...