شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 27266

به گرد جهان هر که راند سخن / نکوهیدن من نگردد کهن

سخن‌های ناخوش ز من دور دار / ز بدها دل دیو رنجور دار

مردان خدا پردة پندار دریدند / یعنی همه جا غیر خدا هیچ ندیدند

همچو لوح زمرّدین گشته است / دشت همچون صحیفه‌ای زِ رُخام

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر/ به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

در خزان از بهار رخسارش/ کشوری را بهار خواهد کرد

یکی تیغ هندی بزد بر سرش / ز تارک به دو نیم شد تا برش

به تیغم گر کُشَد دستش نگیرم / و گر تیرم زند منّت پذیرم

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی عقل گفت / قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند (حافظ)

نیست اقلیم سخن را بهتر از من پادشا / در جهان ملک سخن راندن مسلّم شد مرا (خاقانی)

تو گم نه‌ای و گمشده تو منم ولیک / نایافت یافت می‌نتوان از که جویمت (عطار)

هفت کشور نمی‌کنند امروز / بی‌مقالات سعدی انجمنی (سعدی)