شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 5508

 شعر دارای مضامین سیاسی و اجتماعی و وطنی است .

 از آرایه های بیانی بهره گرفته شده است. 

 مفهوم آزادی در شعر، معادل مفهوم دموکراسی و در تضاد با استبداد است. 

 به دلیل عدم تسلط کافی شاعر با ادبیات کهن، به تركيب های زبانی شعر توجه نشده است.

ادبیات سیاسی در ایران از رهگذر نقد شرایط موجود در این عصر شکل گرفت.

ترجمه و نشر کتاب‌های غربی در شکل‌گیری جنبش ضد استعماری و ضد استبدادی این دوره نقش داشت.

از شاخص‌ترین درون‌مایه‌های شعر فارسی در این دوره «آزادی، قانون و وطن» بود.

آخوندزاده، طالبوف و میرزا آقاخان کرمانی از شاعران منتقد بودند که به شکل‌گیری ادبیات بیداری کمک کردند.

چو لیدران خطاکار و زاهدان ریا / از این سپس سر مردم فریفتن دارم

که تواند که بود از تو مسلمان‌تر / که وکیل خان یا چاکر خاتونی؟

پیکره‌ای هست ز عطر و ز نور / بافته‌ای زین دو شده جفت‌وجور

وکیلی ملک و ملت بود بابت / طبیعی همچو عمّ مستطابت

شنیده‌ام چو سلیمان به تخت داد نشست       خرَد به درگهَش اِستاد و چشم فتنه بخفت

در پایش اوفتادم و اصلاً ثمر نداشت          تا خون من نریخت ز من دست برنداشت

نهفتمش به ته قلب‌، قلب من بشکافت        نهادمش به سر چشم‌، دیده‌ام بخلید

خبر تازه دگر چیست در این گوشه کنار     یارو امروز چه می‌گفت میان بازار