شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 11548

هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد

چو شمست خاطر رفتن به جز تنها نمی‌باشد

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

دیدار خوبان اختیار از دست دانا می‌برد

خرد انگشت در دندان بمانده/ صفات لایزالش کس ندانست

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم/ ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

به عزت چون نبخشیدی به ذلت می ستانندت/ چرا عاقل نیندیشد هم از آغاز، پایان را

دست بیماران گرفتن بر طبیبان واجب است/ من ز پا افتاده‌ام دستم نمی‌گیرد طبیب

ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند / ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم / دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌زنم

چون سپندم آرزو حسرت کمین آتش است / تا به دوش ناله بندم محمل آرام را

ای ملک‌العرش مرادش بده / و از خطر چشم بدش ‌دار گوش

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلم تنها 

این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

رَستم از این نفس و هوا زنده بَلا مرده بلا

نه تنها شد ایوان و قصرش به باد