شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 29636

نیست‌وش باشد خیال اندر روان / تو جهانی بر خیالی بین روان

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من / تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن با خویش را / با خویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد

گرد عنبر بر عذار ارغوان افشانده‌ای / برگ سوسن بر کنار نسترن گسترده‌ای (واج‌آرایی، ترصیع)

قوت صبرم چو کوهی بود از آن کاهی نماند / بس که عشقش می‌دهد بر باد جوجو خرمنش (سجع، جناس)

قرار ما اگر خواهی، تو با باد سحرگاهی / قراری کن که زنجیر سر زلفت نجنباند (جناس، سجع)

تیر خدنگ غمزه‌ات از جان ما گذشت / بر ما ز غمزه تو چه گویم، چه‌ها گذشت (اشتقاق، تکرار)

در پی لشکرکشی‌های متعدد محمود غزنوی، زبان فارسی به هندوستان راه یافت و در میان هندوان نه تنها زبان سیاسی و نظامی، بلکه زبانی مقدّس قلمداد گردید.

در حوزه ادبی فارس و عراق عجم شعرا و نویسندگانی در اصفهان، همدان، ری و … ظهور کردند که در تجدید سبک مؤثر بودند.

تا حدود نیمه دوم قرن پنجم و آغاز قرن ششم، شعر پارسی هم‌چنان تحت تأثیر سبک دوره سامانی و غزنوی است.

با خروج شعر از خانقاه ها، دربارها در شمار پشتیبانان و پناه گاه‌های شعر فارسی درآمدند و بر سادگی و عمق شعر افزودند.