شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 14371

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا / زیرا که در این حضرت جز ذرّه نمی‌شاید

در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن / کز دست گران‌جانی انگشت همی‌خاید (گران‌جانی: کاهلی/ انگشت خاییدن: کنایه از حسرت و افسوس)

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت / کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند / زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت (گوهر سفتن: کنایه از سخن نغز گفتن/ سودا: وهم)

به نسب نیست رتبت مردم / هر کسی را به نفس خود شرف است

شرف دُر به جوهرِ خویش است / نه ز پاکیِ جوهرِ صدف است (نسب: خویشاوندی/ دُر: مروارید)

همان شیر کو جای در بیشه کرد / ز بدعهدی مردم اندیشه کرد

مگر گوهر مردمی گشت خرد / که در مردمان مردمی‌ها بمرد (از چیزی اندیشه کردن: از چیزی ترسیدن، نگران چیزی بودن)

به مردانِ راهت که راهی بده / وز این دشمنانم پناهی بده

مرا گر بگیری به انصاف و داد / بنالم که عفوم نه این وعده داد

که چشمم ز روی سعادت مبند / زبانم به وقت شهادت مبند

امید است از آنان که طاعت کنند / که بی‌طاعتان را شفاعت کنند

ببین ببین که چه سان می‌برند دل ز میان / ببین ببین که چه سان می‌کشند خود به کنار

گر باد به دوزخ برد از کوی تو خاک / آتش همه آب زندگانی گردد

هزار آفرین بر می سرخ باد / که از روی ما رنگ زردی ببرد

دارم دلی مخاطره‌جوی بلاپرست / سرگشته‌رای گم‌شده‌عقلِ هواپرست