شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 2910

مکن حافظ از جور دوران شکایت/ چه دانی تو ای بنده کار خدایی

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم/ همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

میوه دهد شاخ چو گردد درخت/ این هنر دایه باد صباست

خدایا به خواری مران از درم / که صورت نبندد دری دیگرم

توانگری، صدرنشین، پست فطرت

خردمندان، پرخاشجو، تلفنچی

فروزانفر، هواداری، تنگدستی

پذیرایی، سرفرازی، پرده‌در

حلال است رفتن به صحرا ولیک

آن که بمیرد به سر کوی یار

که دست صبر برپیچید و بشکست

آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت

سرش سبز بادا که نخلی چو او نیست/ ز گردی که آید از آن طرف دامان

به یاران جانی دمی خو بر آور/ که عیشی ا‌ست خوش بزم یاران جانی

در آن ده مجاور شدم هفت ماه/ نپرسید حالم، نه دشمن نه دوست

ز خورشید پرسی که گردون چه سان بُد/ ز مه پرس باری که جوزا چه می‌شد

با جوانی سرخوش است این پیر بی‌تدبیر را : با جَ وا نی / سَر خُ شس تین/ پی رِ بی تَد/ بیر را

فقیهی بر افتاده مستی گذشت: فَ قی هی / بَ رُف تا/ دِ مس تی / گُ ذشت

که گفت آن روی شهر‌آرای بنمای: کِ گف تان/ رو یِ شه / را رای / بِن مای

آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را: آ هِس تِ تا / نَب وَد خَ بر / رِن دا نِ شا/ هِد باز را