شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 11961

سخن آخر به دهان می‌گذرد موذی را / سخنش تلخ نخواهی دهنش شیرین کن  

به بد گفتن خلق چون دم زدی / اگر راست گویی سخن هم بدی

مجال سخن تا نیابی مگوی / چو میدان نبینی نگهدار گوی

آنان که به کنج عافیت بنشستند / دندان سگ و دهان مردم بستند  

مسجد جامع خرّمشهر قلب شهر بود که می‌تپید و تا بود، مظهر ماندن و استقامت مردانی از صلاله‌ی جوانمردان بود.

با خود گفتم جنگ بر پا شده بود تا «محمّد جهان آرا» به آن قافله‌ای ملحق شود که به سوی عاشورا می‌ر‌فت.

رودخانه ماند و نظاره کرد که حیات حقیقی مردان خدا، چگونه‌ ققنوس‌وار از میان خاکستر نخل‌های نیم‌سوخته سربرآورد.

رودخانه‌ی خرّمشهر بی وقفه گذشته و امروز نیز از گذشتن بازنایستاده است و یاد آن مقاومت عظیم را در دل محفوظ داشته است.

حسب حالی ننوشتی و شد ایّامی چند / محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید / هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

نه من از پرده‌ی تقوا به درافتادم و بس / پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به کف آری جامی / یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود / دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک / بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود

عالم از ناله‌ی عشاق مبادا خالی / که خوش‌آهنگ و فرح‌بخش نوایی دارد

پیر دردی‌کش ما گر چه ندارد زر و زور / خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محضر

طنین

گویی

فقیه

سعدیا عمر عزیز است به غفلت مگذار / وقت فرصت نشود فوت مگر نادان را

به حرص و آز مبر فرصت عزیز به‌سر / به جهل و عجب مکن عمر بی‌بدیل تمام

غافل مشو که عمری زین تازه‌تر نیابی / دادش بده که چون شد عمری دگر نیابی

با آن که به هر فرصت صد نکته دراندازم / هم در تو نمی‌گیرد، چه سرد دمی دارم