شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 12992

 هیچ دانی کز چه باشد عزّت آزادگان؟/ از سر خوان لئیمان دست کوته کردن است

بر سر کوی قناعت گوشه‌ای باید گرفت/ نیم نانی می‌رسد تا نیم جانی در تن است

گویند کسان بهشت با حور خوش است/ من می‌گویم که آب انگور خوش است

 این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار/ کآواز دهل شنیدن از دور خوش است

 از آن انگشت نمای روزگارم/ که دور افتاده از یار و دیارم

 ندونم قصد جان کردن به ناحق/ به جز بر سر زدن چاره ندارم

بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد/ هم بی تو چراغ عالم‌افروز مباد

 با وصل تو کس چو من بدآموز مباد/ روزی که تو را نبینم آن روز مباد

از دل شوریده حرف عاقلان جستن خطاست / ربط را کاری به اوراق ز هم پاشیده نیست

 به جای خون ز رگ و ریشه‌اش برآرد دود / به دست درد دلی را که عشق بفشارد

شد از گرفتگی عقل، کار بر من سخت / سزای سنگ بود پسته‌ای که خندان نیست

 فارغ‌اند از دار و گیر آرزو آزادگان / سرو را بیمی ز خار از دامن برچیده نیست