شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16016

دهان غنچه به لب مُهر دارد از شبنم/ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو

ز ناله‌ای که کند خامه می‌توان دانست/که کوه درد به دل، صاحب سخن دارد

هیچ دانی ز چه دامان فلک پرگهر است/خواست هر صبح به پای تو نثاری بکند

ماه از اثر مهر رخت یافت نشانی/ زان روی جهانی به جمالش نگران شد

یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق / سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

گل از پیراهنت بویی شنیده است / گریبان تا به دامن‌ها دریده‌ است

سیاه زنگی هرگز شود سپید به آب؟ / سپید رومی هرگز شود سیاه به دود؟

هیچ پروا ز دهن‌خوانی بلبل نکنی / سخن تلخ، گوارا چو گلاب است تو را

بهتر از این کرم بود جرم تو را گنه تو را / شرح کنم که پیش من بر چه نمط فغان کنی (: روش)

آن دل که به هر معرکه‌ای داد‌رسم بود / فریاد که اندر صف غوغای تو افتاد (: میدان جنگ)

دارم از خوف و رجا کشتی سرگردانی / که نه در ورطه بماند نه به ساحل برود (: زمین پست)

فتنه صد انجمن، آشوب صد هنگامه‌ایم / گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم ما (: شلوغی)