شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15400

آستین گریه را گاهی که بالا می‌زنم / سیلی سیراب بر رخسار دریا می‌زنم

پهلوی چرب غَنا، ارزانی دون ‌همّتان / من ز خاک آستان فقر، روغن می‌کشم

نهال، سرکش و گل بی‌وفا و لاله دورو / در این چمن به چه امّید آشیان بندی

عشق آمده بود بر در دل / عقل از پی دفع، لشکر آورد

فشاند سنبل و چون گل ز غنچه رخ بنمود / کشید قامت و چون سرو در چمن بنشست

غم در دل تنگ من از آن است که نیست / یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر / به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

شب سیاه بدان زلفکان تو ماند / سپیدروز به پاکی رخان تو ماند