شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 9284

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است/ از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

منم ابر و تویی گلبن که می‌خندی چو می‌گریم/ تویی مهر و منم اختر که می‌میرم چو می‌آیی

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار/ تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم/ وز سفرۀ رنگین فلک لقمه نگیریم

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد/بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا/درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا/نه سواری است که در دست عنانی دارد

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار دارد.

حافظ! سخن‌ بگوی که بر صفحه جهان / این نقش ماند از قلمت یادگار عمر

ای خرم از فروغ رخت، لاله‌زار عمر / باز آ که ریخت بی‌گل رویت بهار عمر

لبت تا در لطافت لاله سیراب را ماند / دلم در بی‌قراری چشمه سیماب را ماند

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج / سزد اگر همه دلبران دهندت باج