شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 24506

خراسانی- عراقی

عراقی- خراسانی

عراقی- هندی

هندی- عراقی

 گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی / روا بود که ملامت کنی زلیخا را

 شادی‌ای کان از جهان‌ اندر دلت آید مخر / شادی‌ای کان از دلت آید زهی کانِ شکر

هر درختی پرنیان چینی اندر برکشید / پرنیان خرْد نقش سبزْ بوم لعلْ کار

 اندر تن من گر رگی هشیار یابی بردرش / چون شیرگیر حق نشد او را در این ره سگ شمر

نقش واقعه و صورت حادثه پیدا آمد در آن غافل و جاهل و دوربین و عاقل یکسان باشد و زبان نبوی از معنی عبارت کند: الامور تشابهت مقبله فاذا ادبرت عرفها الجاهل کما یعرفها العاقل.

که رأی او کارهای عمری به شبی پردازد و لشکرهای گران به اشارتی مقهور کند. ز رایش ار نظری یابد آفتاب به صدق / که خواند یارد صبح نخست را کاذب؟

تو دوستان خود را به لطف پیدا گشتی تا قومی را به شراب انس مست کردی، قومی را به دریای دهشت غرق کردی ندا از نزدیک شنوانیدی و نشان از دور دادی.

چون صاحب رای بر این نسق به مراقبت احوال خویش پرداخت در همه اوقات، گردن کارها در قبضه تصرف خود تواند داشت.

شده است آثار او قطب مآثر / به روز رزم چون شیر ژیان است

مأمور تو از برگ سخن تا به سمندر / مصنوع تو از تحت ثری تا به ثریّا

از پارسی و تازی، و از هندو از ترک / وز سندی و از رومی، از عبری همه یکسر

از قدر چو عیّوقی، از عدل چو فاروقی / وز گوهرِ سلجوقی، پاکیزه‌ترین گوهر