شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 11993

صائب این آن غزل حافظ شیراز که می گفت/ مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ / منم که شهرۀ شهرم به عشق ورزیدن

نغمۀ حافظ شنو ز خامۀ صائب/ چند نشینی که خواجه کی به در آید

به فکر صائب از آن می کنند رغبت خلق/ که یاد می دهد از طرز حافظ شیراز

موسی، قارون را نصیحت کرد که: اَحسن کما احسن الله الیک.

شبی در خدمت پدر –رحمة الله علیه- نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته.

دانای ضمایر هر قوم، لا تأخُذهُ سِنَةٌ و لانَوم.

دروش بی معرفت نیارامد تا فقرش به کفر انجامد: کادَ الفَقر ان یکون کُفرا.