شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 17475

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

او می رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

همایی چون تو عالی‌قدر حرص استخوان تا کی/ دریغ آن سایۀ همت که بر نااهل افکندی

هر ساعت از نو قبله‌ای با بت‌پرستی می‌رود/ توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

تو مردی دبیری یکی چاره ساز

دلم را در غمت کردم ز هر ویرانه ویران تر

عود می سوزند یا گل می‌دمد در بوستان

به کشتن می‌کند گویی اشارت

ما ز بالاییم و بالا می‌رویم

ز نیرو بود مرد را راستی

خدایا به خواری مران از دَرم

توانا بود هر که دانا بود

نه بر مژگان من اشکی نه بر لب های من آهی: نَ بَر مُژ گا/ نِ مَن اَش کی/ نَ بَر لَب / ها یِ مَن آ هی

همچو موجم یک نفس آرام نیست: هَم چُ  مو / جَم یِک نَ/ فس آ رام/  نیست

نوش دارویی ز لعلش خواست دل: نو ش دا رو/ یی زِ لَع لَش/ خاست دل

برو شکر یزدان کن ای تنگ دست: بُ رو شُک رِ/ یَز دان کُ نِی/ تن گ دَست

دوازده    

چهارده

پانزده  

شانزده