شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16325

کنایه / استعاره 

مجاز / جناس 

کنایه / مجاز 

مجاز / استعاره 

نمی‌آید به چشم از پرتوی دل داغ‌های من / ستاره روز روشن چون شود از آسمان پیدا (کنایه _ استعاره‌ی مکنیه)

ای گل به نازکی بنشین بر سریر حسن / کز حسن طلعت تو جهان رنگ و بو گرفت (تشبیه _ تشخیص)

لعل حیات بخشت صدبار ریخت خونم / گویی به بخت من شد آب حیات قاتل (استعاره‌ی مصرحه _ کنایه)

دلم تا وا شود چین از جبین بگشا و ساغر کش / مرا امروز باغ دلگشا گردی چه خواهد شد (تشبیه بلیغ _ مجاز)

درخت تو گر بار دانش بگیرد / به زیر آوری چرخ نیلوفری را (تلمیح _ کنایه)

به تیره‌چشمی من چشم روزگار گریست / ندانم آن مه تابان چه در کمان دارد (استعاره _ حس‌آمیزی)

صدف‌وار گوهرشناسان راز / دهان جز به لؤلؤ نکردند باز (استعاره _ تشبیه گسترده)

بوی دهن تو از چمن می‌شنوم / رنگ تو ز لاله و سمن می‌شنوم (حس‌آمیزی _ تضاد)