شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 17397

باد ها بی کارند / ابرها خشک  و خسیس / هق هقِ گریه خود را خوردند

در چراغ دو چشم او زد تیغ / نامدش کشتن چراغ دریغ 

ما آبروی فقر وقناعت نمی بریم / با پادشه بگوی که روزی مقدر است 

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه / کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود 

داغ بتان چراغ دل عاشقان بود / روشن بود چراغ تو اهلی به داغ دل

این عشق همچو آتش بر جمله قاهر است / تو بس عجایبی که بر آتش تو قادری

مرا به ناوک مژگان اگر کشی غم نیست / شهید تیغ غمت را ز نوک تیر چه غم

جامی سخن بر آینه دل بود چو زنگ / زین زنگ به که آینه‌ خود دهی صفا

دو چشم من همی یاقوت و مروارید از آن بارد / که چون یاقوت لب داریّ و مروارید دندانی

سخن بگوی از آن پسته شکّرافشان شو / که قوت طوطی روحم کلام توست ای دوست

من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم / که آگه از نگه گاه گاه من باشی

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق / بستی نظر ز نرگس سحرآفرین مرا