شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 17610

رفعت منبر من گر به یقین نشناسید

برگ‌ها را ز چهره شویم گرد

تا گرم جست‌وخیز شدم نوبت شتاست

بنفشه مژده‌ی نوروز می‌دهد ما را

با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را 

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

دوستان در پرده می‌گویم سخن

آن‌جا که باید دل به دریا زد همین‌جاست

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline-&U&-&-&-&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&-&-&-&U\\\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline U-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline U-&-&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

آخر ز فقر بر سر دنیا‌ زدیم پا/ خلقی‌ به جاه تکیه زد و ما زدیم پا

واماندگی چو موج ‌گهر بی‌غنا نبود/ بر عالمی ز آبلۀ پا زدیم پا

از اصل‌، دور ماند جهانی به ذوق فرع/ ما هم یک آبگینه به خارا زدیم پا

عمری‌ است‌ طعمه‌خوار هجوم ندامتیم/ یا رب چرا چو موج به دریا زدیم پا