شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 29208

حریص و جهان‌سوز و سرکش مباش/ ز خاک آفریدندت آتش مباش

بزرگان نکردند در خود نگاه/ خدابینی از خویشتن‌بین مخواه

گرت جاه باید مکن چون خسان/ به چشم حقارت نگه در کسان

به ناراستی دامن آلوده‌ای/ به ناداشتی دوده اندوده‌ای

در این عصر، به‌ویژه شهر اصفهان در حکم مرکز ادبی این عصر به‌شمار می‌رفت.

خواجوی کرمانی از غزل‌پردازان برجستۀ این دوره است؛ شاعری که غزل‌های او بر حافظ نیز تأثیرگذار بوده است.

مثنوی «جمشید و خورشید» سلمان ساوجی به شیوۀ داستان‌های مولانا سروده شده است.

لحن سخن عبید زاکانی گزنده و طنزآمیز است و در غزل او، فرهنگ گذشتۀ ایران با همۀ کمال ایرانی _ اسلامی خود رخ می‌نماید.

گر پند می‌دهندم و گر بند می‌نهند/ ما دست داده‌ایم به هر حال بند را (نصیحت‌پذیری عاشق)

هر که او را ذره‌ای با ماهرویان مهر نیست/ بر چنین عامی فضیلت می‌نهند انعام را (فضیلت عاشقان بر سایر افراد)

اگر ز مهر تو یک ذره بر سپهر افتد/ عروس قصر فلک ستر خویشتن بدرد (توصیف زیبایی بی‌نظیر معشوق)

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند/ زان پیش که سبزه بردمد از خاکت (غنیمت شمردن لحظات عمر)