شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - علوم و فنون ادبی 2 | آزمون شماره 15699

الف، ت

ب، ث

ت، پ

الف، پ

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی / دل و جان فدای رویت بنما عذار، ما را

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل/ که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است/ که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد

غمزۀ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد/ فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

همه شب تا به سحر از غم رویت شادیم / به امیدی که بیایی تو به غم‌خواری ما

اگر روزی به دست آرم سر زلف نگارم را / شمارم مو به مو شرح غم شب‌های تارم را

از بناگوش و خط سبز تو بس در عجبم / کز کجا برگ گلی مشک ‌تر آورده برون

مسلم است بر آن شمع‌ها سرافرازی / که زندگانی خود را به انجمن بخشند

که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست (UU-- UU-- UU-- UU--)

علم شد حافظ اندر نظم اشعار (U--- U--- U--)

یک نیمه نرگس باز کرد از خواب جنبانید سر (--U---U---U---)

لطف خدا بیشتر از جرم ماست (-UU--UU--UU-)

استفاده از آیات، احادیث و عبارات عربی رواج بیشتر یافته و در آرایه تلمیح نمودار شده است.

تواریخ عمومی این دوره در کنار نهادهای سیاسی و فرهنگی صفویه در جهت نهادینه کردن فرهنگ تشیع گام برداشتند.

در عصر اعتلای صفوی، یعنی زمان شاه عبّاس اوّل، نویسندگان قوی‌دست بسیاری در ایران وجود داشتند.

نگارش کتاب‌هایی با عنوان فرهنگ لغت، در این دوره رواج یافت.