شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 179

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است / به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را 

بی ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود / دامی به راهی می‌نهم مرغی به دامی می‌زنم 

بر تو خوانم ز دفتر اخلاق / آیتی در وفا و در بخشش

پس آنگهش ز کرم این قدر به لطف بپرس / که گر وظیفه تقاضا کنم روا باشد 

آن‌‌که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌‌رود / گو نفسی که روح را می‌‌کنم از پی‌‌اش روان

يغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست / در سر کلاه بشکن، در بر قبا بگردان

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند / بر جای بدکاری چو من، یکدم نکوکاری کند

زاهد خلوت‌‌نشین دوش به میخانه شد / از سر پیمان گذشت بر سر پیمانه شد

مرگ را هم‌‌سنگ با هجران مکن ای دل که من / بارها سنجیده‌‌ام مردن یکی، هجران صد است 

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت / جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

کی رفته‌ای ز دل که تمنا کنم تو را / کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را

کمر کوه کم است از کمر مور این جا / ناامید از در رحمت مشو ای باده‌‌پرست
 

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد

-UU-U-U--U-

-UU--UU--U-

-U---U---U-

-U-U--U---