شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18281

زلف تو مشک بارد و بر مَه زره شود /  پس نام او چرا زره مشکبار نیست

آفتاب از شرم رویش رو نهاده بر زمین / مه به عشق ابرویش همچو هلالی کاسته است 

پس از تمام شدن از چه روی می کاهد / ز نور عاریه گر نیست ماهتاب خجل

مگر از خانه آمد دلبر شبگرد من بیرون؟ / که ماه از هاله گردیده است در زیر سپر پنهان

شب در ایوانی که از جاهش حکایت کرده‌اند / صبح کیوان فلک تعظیم آن ایوان کند

هر لعیمی را که بر خلق خوش او راه نیست / کی مشام خلق را مشکین و مشک‌افشان کند

هر کسی بر خوان هستی خورده نانش را بسی / خود چنین کس را خدا البتّه صاحب‌نان کند

داغ دل‌ها را به دست مرحمت مرهم نهد / درد جان‌ها را ز فرط مکرمت درمان کند

ستایش نبرد آن که بیداد بود / به گنج و به تخت مهی شاد بود

گسسته شود در جهان کام اوی / نخواند به گیتی کسی نام اویید

 توانگرا دل درویش خود به‌دست‌آور / که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

 نامرادی و مراد این جهان / تا بجنبی بگذرد در یک زمان

چون جهان می‌بگذرد بگذر تو نیز / ترک او گیر و بدو منگر تو نیز

که دست در خم می زد که خون ما جوشید / که برفروخت که در چشم ما حیا جوشید

ترانه‌ای که چمن را به خون گرم گرفت / که ناگذشته بر او سینه صبا جوش