شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13030

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت/ میکنم از آب چشم خانه دل را خراب

لبتشنه چند باشی، در ساحل تمنا؟/ انداز خویشتن را در بحر بینهایات

دلم که در سر زلف تو شد، توان گَهگَه/ ز آفتاب رخت سایه ای بر آن انداخت

عراقی بار دیگر توبه بشکست / ز جام عشق شد شیدا و سرمست

ب، ت

ب، پ 

الف، ت

الف، پ

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من