شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس پنجم : آغازگری تنها | آزمون شماره 460

نظیر همان (حجره) هایی که خود سعدی در آن می‌نشست: غرفه

(ورد) زبانشان بود: چیزی را پیوسته بر زبان آوردن

از (فرط) هیجان کلّه می‌دویدم: زیادی

سراچهء ذهنم (آماس) می‌کرد: ترشح

دوش مرغی به سحر می نالید / عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یکی از دوستان مخلص را / مگر آواز من رسید به گوش

گفت باور نداشتم که تو را / بانگ مرغی کند چنین مدهوش

گفتم : این شرط آدمیت نیست / مرغ تسبیح گوی و من خموش

هر که دیدیم از تعلق در طلسم سنگ بود /  یک شرر آزاده‌ای از خود جدایی برنخاست

کشتی خود با خدا بسپار کز طوفان یاْس / عالمی شد غرق و دست ناخدایی برنخاست 

خوش نگون‌بختم که در محراب طاق ابرویش / دیده‌ام را یک مژه دست دعایی برنخاست

گر زمین برخیزد از جا نقش پا افتاده است / زین طلسم عجز چون من بی عصایی برنخاست

شب فراق که داند که تا سحر چند است / مگر کسی که به زندان عشق دربند است (غنایی)

بر درِ ارباب بی مروّت دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید؟ (تعلیمی)

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید / آن‌که در دستش کلید شهر پر آیینه دارد (انقلاب اسلامی)

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی‌کند / کسی به کوچه سار شب، درِ سحر نمی‌زند (غنایی)

حملۀ حیدری: سرودۀ باذل مشهدی، حماسۀ ملّی

بوستان، سرودۀ سعدی، مثنوی تعلیمی

زندان موصل: نوشتۀ کامور بخشایش، خاطرات اصغر رباط جزی

مرصادالعباد: نوشتۀ نجم‌الدّین رازی، ادبیات عرفانی