شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 9302

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت/ مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت «۳»

زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد/ هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت «۳»

نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری/ کآتش غیرت درآمد، خشک و تر یکسر بسوخت «۱»

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست/ همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت «۲»

از نوبهار شفقت و نیران قهر توست / جنّت به آب و تاب، جهنّم به تاب و تَف

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج / فکر معقول بفرما گل بی‌خار کجاست

عشق دردانه است و من غوّاص و دریا میکده / سر فرو‌بردم در آن‌جا تا کجا سر برکنم

من دوست‌دار روی خوش و موی دلکشم / مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم

پیش سیلاب فنا یکسان بود چون کوه و کاه / از گران جانی چه حاصل، از سبکباری چه سود؟

چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر از خضاب؟ / چون نمی‌گردد جوان دل زین سیه‌کاری چه سود؟

چون اثر نگذاشت از من غم ز غمخواری چه سود؟ / چون نماند از دل به جا چیزی ز دلداری چه سود؟

زخم شمشیر قضا از سینه می‌روید چو گل / از زره‌پوشی چه حاصل، از سپرداری چه سود؟