شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 8716

 موج از این بار چنان کشتی طاقت بشکست / که عجب دارم اگر تخته به ساحل برود

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع / تا تحمّل کند آن روز که محمل برود

چشم حسرت به سر اشک فرو می گیرم / که اگر راه دهم قافله بر گل برود

سعدی ار عشق نبازد چه کند ملک وجود؟ / حیف باشد که همه عمر به باطل برود

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود / آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب آهنگ رحلت ساز کرد / ناله کن بلبل که گلبانگ دل‌افگاران خوش است

مرغ خوش‌خوان را بشارت باد کاندر راه عشق / دوست را با ناله شب‌های بیداران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش / کاندرین دیر کهن کار سبکباران خوش است

در آن حال پیش آمدم دوستی / کزو مانده بر استخوان پوستی

چو تو خود کنی اختر خویش را بد / مدار از فلک چشم نیک‌اختری را

در چنان روز مرا آرزویی خواهد بود / آرزویی که همی داردم اکنون پژمان

می‌کوش به هر ورق که خوانی / کان دانش را تمام دانی

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس                   سزای حور بده رونق پری بشکن

چو عندلیب فصاحت فرو شد ای حافظ                     تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد              تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار               به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن